دلم را سپردم به بنگاه دنیا و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت و هی این و آن سرسری آمد و رفت

شاید زندگی آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتی اما حالا که دعوت شدی زیبا برقص

روزی در کنار عارفی نشسته بودم . سخت در کار مردم دنیا می نگریست و لبخندی بر لب داشت و گاهی خنده ای می کرد . سبب خنده اش را پرسیدم . گفت : از کار این مردم می خندم . گفتم : چرا ؟ گفت :

از اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند و عجله دارند بزرگ شوند و بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند باز کودک شوند!

از اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد پولشان را از دست می دهند تا سلامتی از دست رفته شان را باز جویند!

از اینکه با اضطراب به آینده می نگرند و حال خویش را فراموش می کنند بنابراین نه در حال زندگی می کنند نه در آینده!

از اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند و به گونه ای می میرند که گویی هرگز نزیسته اند.

و سپس گفت : انسانها باید بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در قلب آنها که دوستشان دارند ایجاد نمایند اما سالها طول می کشد تا آن زخم ها را التیام ببخشند.

انسانها باید بیاموزند که نمی توانند کسی را وادار کنند عاشقشان شود بلکه باید طوری باشند که دیگران عاشقشان شوند.

انسانها باید بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد بلکه کسی است که به کمترین ها نیاز دارد.

انسانها باید بیاموزند این حوادث و رویدادها و افراد نیستند که موجب آزارشان می شود بلکه چون معتقدند که دیگران می توانند آنها را ناراحت کنند، ناراحت مي شوند.

انسانها بايد بياموزند كه اين كافي نيست كه فقط ديگران را ببخشند بلكه خود را نيز بايد ببخشند.

انسانها بايد بياموزند....